Byli świetnymi rzemieślnikami, nawigatorami, uzdrowicielami, ale opiekowali się także wieloma innymi dziedzinami. Kahuni byli posiadaczami tajemnej wiedzy, mistrzami Huny, która to oznacza właśnie „tajemnicę” w ich mowie. Co ciekawe, słowo „kahuna” ma swoje odpowiedniki w innych językach, a najczęściej przytaczanym z nich jest hebrajskie „Kohen”, znaczące tyle co nasze kapłan. Mogłoby to wskazywać na pewne pokrewieństwo i zależności między tymi kulturami, których badacze niejednokrotnie próbowali się doszukiwać.

Kahunom przypisuje się bardzo wiele nadnaturalnych zdolności i szczególnych umiejętności, nierzadko mistycznych. Czasem możemy natknąć się na wzmianki na temat ich rzekomej zdolności chodzenia po lawie. Wierzono także, że Kahuna był w stanie sprowadzić pomyślność na innych ludzi i zapewnić dobrobyt. Już same te fakty wystarczyłyby, by Kahuni mieli niezwykle wysoką pozycję wśród dawnych mieszkańców Hawajów, ale w rzeczywistości przypisywano im więcej niesamowitych talentów. W myśl niektórych przekazów, byli ponoć zdolni do oddziaływania na pogodę i wyznaczania kierunku wiatrom, co miało niebagatelne znaczenie przy prowadzeniu morskich podróży i nawigowaniu. To jednak dalej nic w porównaniu z natychmiastowym uzdrawianiem (więcej o nim możemy przeczytać w Huna. Odkrycie wewnętrznej mocy hawajskiej sztuki uzdrawiania Paula Watersa), którego potrafili dokonywać w obliczu dowolnej choroby. Wszystkie te fakty kreują przed nami obraz kasty szamanów i mędrców, która wyznaczała kierunek życia swojego ludu.

Oczywiście nie możemy wykluczyć, że część z przypisywanych im cech niestety wyssano z palca, natomiast faktem jest istnienie spadku jaki pozostawili po sobie w postaci ogromnej wiedzy zwanej Huną. Gdy w XX wieku wiedza ta została odkryta na nowo przez szereg kolejnych jej badaczy, Huna zaczęła zyskiwać na popularności na całym świecie i obecnie mamy możliwość spotkania na dowolnym kontynencie ludzi podających się za współczesnych Kahunów. Spopularyzowanie Huny doprowadziło to powstania obszernej literatury poświęconej właśnie Tajemnicy (Huna praktyczny podręcznik – Henry Krotoszyn).

Kahuni, czyli ludzie, którzy jako pierwsi posiedli znajomość tego, co dziś nazywamy Huną, wierzyli, że siły życiowe drzemiące w człowieku można wyzwalać poprzez harmonizowanie działania wszystkich trzech części świadomości ze sobą. Współpraca podświadomości, świadomości i nadświadomości, jeśli przebiega bez zakłóceń, jest w stanie dosłownie czynić cuda. Ezoteryka i parapsychologia zna różne techniki służące do łączenia ze sobą tych trzech aspektów Ja. Modlitwa, czyli jeden z najbardziej podstawowych i pierwotnych sposobów doświadczania i eksplorowania swojej duchowości, ma swoje miejsce także w Hunie. Składa się z kilku etapów, które mimo, iż są różnie interpretowane i przedstawiane, mają ze sobą pewien wspólny mianownik (HUNA – Skuteczna modlitwa).

Na samym początku modlitwy najważniejsze jest określenie, co ma być jej celem. Jasne określenie prośby, jaką ma zawierać modlitwa, jest konieczne do uzyskania pożądanego efektu. Nie powinno się jej później zmieniać, musimy być pewni, czego chcemy Kolejnym krokiem jest uzyskiwanie współpracy trzech Ja. Wizualizacja ich w dowolnej formie może bardzo ułatwić osiągnięcie współpracy. Gdy uda nam się już je zobaczyć, skupmy się w następnej kolejności na gromadzeniu energii życiowej. Siły zbieramy poprzez techniki oddechowe, które mogą przybierać różne formy, najprościej jednak wykonać serię głębokich, miarowych oddechów, podczas których intensywnie będziemy budować w myślach nasze zdecydowanie i silną wolę. Musimy przekonać siebie, że jesteśmy w stanie osiągnąć to, czego pragniemy. Wewnętrzna sprzeczność to jedna z wielu rzeczy, która może stanąć nam na drodze do spełnienia marzeń („Podręcznik Huny” – Otha Wingo). Potem powinniśmy zwrócić się do Niższego Ja, którego zadaniem będzie zgromadzenie tej energii i zatrzymanie do późniejszego przekazania Wyższemu Ja. Gdy nasza podświadomość nas wysłucha, staramy się połączyć z nadświadomością – prosimy Wyższe Ja o przewodnictwo. Potem wyobrażamy sobie to, co chcemy osiągnąć, powtarzając prośbę i wzmacniając ją emocjami. Dalsze kroki obejmują między innymi kolejne techniki oddechowe i afirmacje, a zwieńczeniem całości modlitwy jest wywołanie w sobie głęboko zakorzenionego poczucia bezpieczeństwa, wiary i zaufania.

Jest spójna, praktyczna i złożona. Istniejąca od bardzo dawna, pochodzi z terenów Hawajów i od samego początku istnienia pozostaje w niezmienionej, pierwotnej formie. Mimo iż tłumaczona dosłownie na nasz język oznacza tajemnicę, nie może być traktowana jak elitarna, czy sekretna. Wręcz przeciwnie, znajduje się w zasięgu ręki każdego z nas.

Piękno Huny polega na tym, że jej celem jest stworzenie harmonii między poszczególnymi elementami świadomości ludzkiej, pozwalając doświadczyć (Huna Doświadczanie rozumienia) tego, co dzisiaj tak często nam umyka… Szczęście i sukces, radość z bycia.

Tak jak dzisiejsza psychologia opisuje podział psychiki ludzkiej na trzy główne płaszczyzny – świadomość, nadświadomość i podświadomość – tak Huna, oprócz istnienia fizycznej powłoki, zakłada koegzystencję Średniego, Wyższego i Niższego Ja. Mówi, że tylko wewnętrzna równowaga i balans między nimi pozwoli na osiągnięcie spełnienia.

Jest niczym innym, jak systemem filozoficzno – psychologicznym. Jej siedem fundamentalnych zasad tworzy paradygmat, którego zrozumienie i zaadoptowanie pozwala na harmoniczną koegzystencję ze światem i czerpanie radości z istnienia. Zasady te tłumaczą nasz świat używając słów, brzmiących mniej więcej tak:

Świat jest taki jakim go widzisz.
Nie ma żadnych granic.
Energia wędruje za uwagą.
Moment mocy jest teraz.
Miłość ma uszczęśliwiać.
Moc pochodzi ze środka.
Skuteczność jest miarą prawdy.

Prawa te w skrócie opisują, jak widzieć świat i jak czuć się jego cząstką. Uczą, że wszystko jest w zasięgu ręki, a wszelkie ograniczenia istnieją w nas samych. Mówią nam, iż nasza myśl ma prawdziwą moc twórczą. Uświadamiają, że jesteśmy częścią jakiejś całości. Pokazują, w czym tkwi prawdziwa radość. Umożliwiają odkrycie naszego wewnętrznego potencjału. Wyznaczają prawdę zawartą między środkiem i skutkiem.

Huna to jednak coś więcej, niż tylko zbiór uniwersalnych reguł. Jej pełne przesłanie można odkryć tylko poprzez wnikliwe studiowanie zawartej w niej wiedzy. Ciekawi jej zasobów pierwsze kroki w jej stronę powinni stawiać wsparci odpowiednią lekturą (HUNA ” NA TROPIE TAJEMNICY” LESZEK ŻĄDŁO). Ciągle nie da się przecenić wartości dobrej literatury. W Sieci z łatwością można znaleźć całkiem tanie książki, które wspomogą czytelnika na początku jego przygody z Huną.

Z pewnością warto spróbować.
Pozdrawiam i zapraszam do dalszej lektury…